Het lijkt erop dat we een lichte nazomer beleven: geen stormachtige en ijzige regens, nou ja, een klein beetje dan, maar vooral rustige herfstdagen, waren de bladeren de tijd kunnen nemen om gezapig van hun boom afscheid te nemen om dan de wijde wereld in te kuieren, op weg naar de grond.
En eigenlijk is er op zo'n nazomeravond niets beters dan het raam open te doen zodat de koele lucht de laatste treurnis om een verloren zomer kan wegbalsemen. De kilte die in de lucht hangt is nog niet allesoverheersend. Die anticipatie op de winter maakt je scherp. En dus gaat de TV uit, CD speler aan en duik je in de boeken. Voor de studie, en voor jezelf. Lezen, dat is de herfst.
Totdat ik vanuit de tegenoverliggende flat een verbeten blaffende Jack-Russel terrier hoor.