
Ik analyseer me er al een paar jaar op rot, maar ik kan me geen antwoord bedenken op mijn vraag. Daarom roep ik graag uw hulp in: Wat is er toch eigenlijk mis met de bus, dat ook ik de tram prefereer boven de dieselverslinder? Waar komt deze angst vandaan? Laat ik eerst een voorzetje geven.
Zo vind ik het bijzonder fijn dat ik vantevoren weet waar de tram in ieder geval niet kan komen. Zolang er in een zijweggetje geen trambaan ligt, is het voor de tram lastig om er af te slaan. Maargoed... De laatste keer dat ik een bus de Trompetterssteeg in zag draaien, is ook al een tijd geleden...
Is de bus instabieler? Ik schud altijd redelijk op en neer in die veredelde tractoren. De tram glijdt misschien wat rustiger over de baan. Zou het een allergie voor grote motoren zijn? Dat mijn hart niet tegen een diep-ronkende bastoon kan?
Zijn ze niet groot genoeg, en hebben we allemaal een trauma overgehouden aan het ooit een half uur staan in een overvolle bus? Dat lijkt me ook geen argument. Ik heb ook in de tram wel een opgepropt gestaan. Werd ik nog bijna gerold ook. Nehh, dat kan het niet zijn...
Zoals u ziet: Ik kan me niks bedenken. Toch mist mijn vader graag zijn repetitie bij zijn provinciale fanfare, als hij daardoor maar niet in een bus hoeft te stappen. Een oude vriendin van me doet nog liever een blokje om dan dat ze op tijd is voor de 15, en zo zonder schuldgevoel de 12 kan pakken. Met mijn moeder kostte het me een half uur discussie om haar uiteindelijk zo ver te krijgen om in de 15 te stappen, en toen nóg liep ze stiekem richting de tram. En dat tegen 't advies van de reisplanner in!
Het is mij nog altijd een raadsel, die onderhuidse angst voor bussen die ik zelf ook heb. Ik nodig u uit voor suggesties.
Dus blijft over: jouw familie en kennissenkring heeft een probleem in het hoofd. Weet t ook niet anders, sorry.