
De gemeente Amsterdam bemoeit zich steeds nadrukkelijker met de leefbaarheid van het stadscentrum. Delen van het centrum, en dan vooral postcodegebied 1012, worden door de gemeente afgeschilderd als vrijhavens van illegale prostitutie, vrouwenhandel en criminaliteit.
Bovendien komt daar nog wat marketing bij: zwaar gesubsidieerde galerietjes overspoelen de Wallen. Zo wordt het image van de stad geholpen aan een stukje upgrading.
Kritikasters beweren dat Amsterdam daardoor een uniek deel van haar identiteit verliest en dat die identiteit wordt ingeruild voor een soort slap aftreksel van New York en Londen: tweederangs kunststad. Marginaal. Perifeer. Niemand zit daarop te wachten. Op wat mensen in de stadspolitiek na.
Inmiddels grijpt dit beleid inderdaad direct in op de leefbaarheid van het mooiste stadscentrum van West-Europa.
Zo is de Korsjespoortsteeg inmiddels driewerf geplaagd door gemeentelijk ingrijpen. Die drie ingrepen zijn vermoedelijk niet gecoördineerd. Het is een schoolvoorbeeld hoe gebrek aan regie een straatje in het centrum lamlegt. Niemand zal het effect zo bedoeld hebben. En dat maakt het juist zo verontrustend.
Allereerst is de Korsjespoortsteeg bevrijd van een groot kwaad, dat het leven van de omwonenden tot een permanente hel maakte. Volgens de bestuurders. Een aantal prostituees heeft plaats moeten maken voor wat trendy kunstgalerietjes. Waar niemand naar komt kijken. De criminaliteit is daarmee met 0% gedaald. Want die was afwezig. En voorzover ik weet had niemand last van de raamprostitutie.
Ten tweede zijn aan beide uiteinden van de straat oerlelijke hekken geplaatst. De bedoeling van die hekken is om te voorkomen dat vervelende jongetjes van voornamelijk Marokkaanse afkomst luidruchtig met brommertjes door de straat scheuren, omdat daar prostituees achter de ramen zitten. De bewoners hadden daar al jaren geleden om gevraagd. Zodra de prostituees verdwenen waren, zijn die hekken geplaatst. Toen het dus niet meer nodig was.
Ten derde doet de gemeente ook erg haar best om cultuurhistorie uit de Korsjespoortsteeg te verjagen. Het Multatulimuseum, gevestigd in het geboortehuis van Nederlands belangrijkste schrijver, wordt met opheffing bedreigd vanwege een voorgenomen gigantische huurverhoging door de gemeente. Multatuli zou overigens niet verbaasd zijn geweest over deze cultuurbarbarij der stadsbestuurders. Het is in ieder geval zacht gezegd niet fatsoenlijk van de gemeente. Ooit heeft het Multatuligenootschap het huis overgedragen aan de gemeente in het vertrouwen dat deze ervoor zou waken dat het museum zou kunnen blijven bestaan. Zoiets heet minimaal woordbreuk. Maar afgezien daarvan: geen enkele beschaafde stadsbestuurder zou het in zijn hoofd halen om een museum gewijd aan een cultuurhistorisch icoon zo in gevaar te brengen.
Nog even en de Korsjespoortsteeg is een dode straat, zonder cultuur en met de lelijkste hekken van de binnenstad. En o ja, nog een galerie die haar deuren moet sluiten zodra de subsidie ophoudt. Daar komen dan vast die prostituees weer voor terug.
De gemeente bemoeit zich steeds nadrukkelijker met de leefbaarheid van de stad. Soms met nobele intenties en vaak met averechts effect.
Meer van Frans Smit is te lezen op zijn weblog De Draad van Ariadne.
(Indien niet, volgende keer beter opletten in het stemhokje. Zoals het er recentelijk uitziet is een stem voor de PvdA een stem voor Jezus)