
De eerste echt warme dag van het jaar. Hoera. Fluitend fiets ik met een grote glimlach met een flink lenteboeket onder mijn rechterarm over de Oostelijke Handelskade. Ik sla rechts af de C. van Eesterenlaan in. Hier zijn een maanden geleden de trottoirs opnieuw gelegd. Althans, men heeft de stenen eruit gehaald en weer min of meer recht teruggelegd en er een dikke laag zand op gegooid. Nu is het wachten tot het vanzelf tussen de stenen zakt.
Regelmatig zag ik mensen in de buurt wanhopig met bezems de modderige laag tussen de stenen poetsen. Toen ik destijds de stratenmakers vroeg wanneer ze het kwamen afmaken werd ik meewarig aangekeken. Kennelijk hoort dit ook bij de participatiemaatschappij. Het positieve aan het opnieuw leggen is gelukkig wel dat de mensen weer hun huis uit kunnen zonder 10 centimeter in de diepte te hoeven stappen. Er is echter ook een randje van twee centimeter verschil met de trottoirband ontstaan.
Dom van me natuurlijk om met één hand te fietsen. Dom van me dat ik met mijn linkerhand reed, ik ben rechtshandig. En dus raak ik het randje, mijn fiets zwabbert. In een reflex wil ik terugtrappen, maar ik zit op mijn toerfiets met handremmen. Ik zwabber van links naar rechts, rijd bijna iemand omver die meteen lelijk begint te doen, en steven dan terwijl ik probeer te remmen op een brommer af. Gelukkig weet ik net op tijd te stoppen. De brommer niet geraakt, de bloemen niet laten vallen en maar één meneer boos gemaakt omdat ik natuurlijk dit allemaal met opzet deed om hem te vermoorden.
Ik stap af, een mevrouw glimlacht naar me en zegt “Dat ging net goed, gelukkig zijn je mooie bloemen niet gevallen.” Ik glimlach terug, loop verder om de schrik uit de benen te krijgen. Ik bekijk de bestrating. De randen bestaan veelal uit scheef afgekapte steentjes waar nauwelijks zand tussen zit. Ze liggen wel mooi recht, nog wel.
Reageer op "Nieuwe trottoirs"